1. tutmakkelimef.Tutmak; elinde bulundurmak; eliyle kavramak; kavrayarak eline almak; almak.
  2. çıkmakkelimef.Bir yerden, bir yerin içinden dışarı varmak. : Evden çıktılar.
  3. çekmekkelimef.Bir cismi, başka bir cisim kendisinde var olan kuvvetin etkisi ile harekete geçirmek, yürütmek; asılmak.
  4. almakkelimef.eT.Bir nesneyi elle veya araçla tutup yerinden kaldırmak.
  5. geçmekkelimef.eT.Bir yerden gelip başka bir yere gitmek; geçip gitmek.
  6. olmakkelimef.(Bir şey) ortaya çıkmak; meydana gelmek; varlık durumu kazanmak; oluşmak; vuku bulmak.
  7. vermekkelimef.eT.(Üzerinde, elinde veya yakınında olan bir şey için) birisine eriştirmek; iletmek; alması için ona doğru uzatmak; yararlanmasını sağlamak.
  8. çıkarmakkelimef.eT.Bir şeyin çıkmasını sağlamak; içerden dışarıya hareket ettirmek.
  9. düşmekkelimef.eT.(Nesneler için) kendi ağırlığının etkisi ile yukarıdan aşağı doğru hızla inmek.
  10. vurmakkelimef.eT.Elini veya elinde tuttuğu bir şeyi bir yere, birine, bir şeye hızla indirmek.
  11. yapmakkelimef.eT.İnşa etmek; kurmak; yaratmak.
  12. atmakkelimef.Bir nesneyi elden bırakıp boşluğa, ileriye doğru fırlatmak. [Yüknekî]
  13. açmakkelimef.Kapalı, sarılı, bağlı, katlı, dürülü veya buruşuk vaziyetteki bir nesneyi açık, düz hâle getirmek; çözmek; düzeltmek; aralamak; aralık etmek.
  14. gelmekkelimef.eT.Bulunulan yere başka bir yerden ulaşmak; varmak.
  15. kesmekkelimef.Kesici aletlerle kesip parçalara ayırmak. [Yüknekî]
  16. uçmakkelimef.eT.Havalanıp gitmek.
  17. kalmakkelimef.Bulunduğu durumu veya konumu korumak, değiştirmeden durmak.
  18. kurmakkelimef.(Yay vb. için) germek. [Yüknekî]
  19. tutulmakkelimef.Hakkında tutmak eylemi gerçekleştirilmek; tutulmak; alıkonulmak.
  20. yanmakkelimef.Tutuşmak.
  21. kırmakkelimef.eT.Sert şeyleri vurma veya ezme yoluyla parçalamak; parçalara ayırmak.
  22. bırakmakkelimef.Alt.Elde tutulan veya taşınan şeyi tutmaz olmak.
  23. toplamakkelimef.Buruşturarak top gibi yapmak.
  24. yaşamakkelimef.Canlılığını sürdürmek; hayatta olmak; sağ olmak; canlılığa ilişkin belirtiler taşımak; diri olmak.
  25. çevirmekkelimef.eT.Bir şeyi kendi ekseni etrafında döndürmek.
  26. çevirtmekkelimef.Çevirmek işini yaptırmak.
  27. durmakkelimef.eT.Hareketsiz olmak; kımıldamamak.
  28. yemekkelimef.eT.Bir yiyeceği ağızda çiğneyerek yutup mideye indirmek.
  29. kaldırmakkelimef.eT.Bir nesneyi bulunduğu yerden yukarı almak; kalkmasını sağlamak.
  30. oynamakkelimef.(Bir şeyi) eğlenmek, hoşça vakit geçirmek amacıyla o şeyi kendine oyuncak veya oyun aracı edinmek. Top oynayalım mı?
  31. kaçmakkelimef.Bulunması gereken bir yerden zor kullanarak veya hileyle ayrılmak; firar etmek.
  32. yatmakkelimef.Yere ya da bir şeyin üzerine boylu boyunca uzanmak; yatmış olmak.
  33. basmakkelimef.Ayakların tabanı ile vücudunun ağırlığını verecek şekilde yere veya bir şey üzerine çıkmak, durmak.
  34. istemekkelimef.eT.Arkasına düşmek; aramak; arzu etmek; araştırmak.
  35. yakmakkelimef.eT.Ateş oluşturmak.
  36. bilmekkelimef.Bir şeyi öğrenmiş, kavramış olmak; malumat edinmek. [Yüknekî]
  37. görmekkelimef.eT.Göz aracılığı ve ışık yardımıyla nesneleri algılamak.
  38. okumakkelimef.eT.Bir dile ait yazı işaretlerini tanımak, bunlarla yazılmış metinlerin taşıdığı bildiriyi kavramak, çözmek; bu işaretlerin taşıdığı sesleri çıkarmak ya…
  39. kalkmakkelimef.eT.Yükselmek; sıçramak; şaha kalkmak; doğrulmak; dik duruma gelmek.
  40. kapanmakkelimef.(Açık bir şey için) kapalı duruma gelmek; örtünmek.
  41. bağlamakkelimef.eT.İp veya tel benzeri bir şeyi etrafında dolayıp düğüm yaparak tutturmak.
  42. bastırmakkelimef.Bir şeyi, bir şeye basmak işini yaptırmak; basırmak; basmak; basurmak. Parmaklarını kanayan yarasına bastırıyordu.
  43. girmekkelimef.eT.Dış sayılan yerden veya ortamdan içeri geçmek; sınır veya kapı gibi belirlenmiş yerlerden iç kısma doğru ilerlemek; duhul etmek.
  44. gitmekkelimef.eT.Bir yerden başka bir yere doğru hareket etmek.
  45. yürümekkelimef.Adım atarak ilerlemek; yol almak; ileri gitmek; gezmek; dolaşmak.
  46. tanımakkelimef.(Daha önceden görülen kişi için) görünce kim olduğunu hatırlamak.
  47. ardılmakkelimef.Birinin veya bir şeyin üzerine ağırlığının büyük bölümünü verecek şekilde yaslanmak; abanmak; yüklenmek.
  48. dağıtmakkelimef.eT.Dağılmasına sebep olmak.
  49. düzmekkelimef.eT.Düzeltmek; gereksiz ve çirkin yerlerini atmak.
  50. sokmakkelimef.(Bir şey için) başka bir şeyin arasına girmesini sağlamak; girdirmek; içine tıkmak; basmak.