ardılmak

kelimef.

ard-mak > ard-ıl-mak

آرديلمق

  1. 1

    Birinin veya bir şeyin üzerine ağırlığının büyük bölümünü verecek şekilde yaslanmak; abanmak; yüklenmek.

  2. 2

    Birinin sırtından geçinmek; asalak yaşamak.

  3. 3

    mec. Sataşmak; çatmak.

  4. 4

    {eAT}Üstüne atılmış olmak; dolanmış olmak; .

  5. 5

    Üstüne atılmak; saldırmak.

  6. 6

    Dayanmak; yüklenmek.

  7. 7

    Asılmak; tutunmak; takılmak.

  8. 8

    Tırmanmak; çıkmak.

  9. 9

    Binmek.

  10. 10

    Uzanmak.

  11. 11

    Yüzüstü kapanmak.

  12. 12

    Yıkılmak.

  13. 13

    Üstünde kalmak.

  14. 14

    Kaçarken dönüp karşı koymak.

  15. 15

    Aleyhte bulunmak.

  16. 16

    Birinin peşine düşmek.

  17. 17

    Alay etmek; kızdırmak.

  18. 18

    Eziyet etmek.

  19. 19

    Ağız kavgası eden kişiler arasına girmek.

  20. 20

    Şakalaşmak.

  21. 21

    Birisine yük olmak.

    [DS]