1. ağırlıkkelimeis.Yerçekiminin bir cisim üzerindeki etkisi.
  2. arkalıkkelimeis.Sandalye, koltuk, kanepe gibi oturulacak eşyanın sırt yaslamaya mahsus yeri.
  3. artçıkelimeis.Ordu savaş veya yürüyüş düzeninde ilerlerken güvenliği sağlamak için geriden gelen birlik; dümdar.
  4. bölükkelimeis.Bütünden ayrılmış parça; kısım.
  5. bölümkelimeis.Bölünen bir bütünün parçalarından her biri.
  6. borukelimeis.eT.Bir yerden başka bir yere sıvı veya gaz akıtmaya yarar, içi boş, uçları açık, dar ve uzun yuvarlak nesne.
  7. çakalozkelimeis.Küçük gemilerde kullanılan ağızdan dolma, taş gülle atan 40 cm çapında bir tür havan topu.
  8. çatıkelimeis.Yol, dere vb.nin ikiye ayrıldığı yer.
  9. çemberkelimeis.Far.Bir merkeze aynı uzaklıkta bulunan noktaların meydana getirdiği kapalı eğri; daire; halka.
  10. çıkarmakkelimef.eT.Bir şeyin çıkmasını sağlamak; içerden dışarıya hareket ettirmek.
  11. çökmekkelimef.eT.Dizleri üstüne oturmak.
  12. destekkelimeis.Far.Küçük el; elcik.
  13. dizikelimeis.eT.Bir ipliğe veya tele sıralanmış nesnelerin meydana getirdiği bütün.
  14. düzenkelimeis.Bir bütünü meydana getiren birçok öge arasında zaman, yer, mantık, güzellik, ahlâk vb. açılardan kurulmuş uyumlu bağlantı; düzgünlük.
  15. gedikkelimeis.eT.Bir düzey üzerinde yıkık, çatlak gibi sebeplerle oluşan boşluk, aralık; yarık; rahne.
  16. girmekelimeis.Dış sayılan yerden veya ortamdan içeri geçmek işi.
  17. girmekkelimef.eT.Dış sayılan yerden veya ortamdan içeri geçmek; sınır veya kapı gibi belirlenmiş yerlerden iç kısma doğru ilerlemek; duhul etmek.
  18. gönüllükelimesf.eT.Zor bir işi kendisine hiçbir baskı olmadan kendi içinden geldiği için üstlenen veya yapan. .
  19. karavulkelimeis.Moğ.Bekçi; müfreze; posta; keşif kolu; karakol; nöbetçi.
  20. kirpikelimeis.eT.Kirpigillerden sırtı sivri dikenlerle kaplı, düşmanlarından korunmak için tor top olabilen böcekçil, memeli bir hayvan, (Erinaceus europaus).
  21. kışlakelimeis.eT.Askerlerin toplu olarak barındığı büyük bina ve bu binaların bulunduğu yer.
  22. kolkelimeis.İnsan vücudunun omuzdan başlayarak parmak uçlarına kadar olan kısmı. [Yüknekî]
  23. konakkelimeis.Büyük ve gösterişli ev.
  24. konakçıkelimeis.Toplu yapılan yolculuklarda gidilecek yere önceden varıp yolcuların kalacakları yeri sağlamakla görevli kimse.
  25. konuşkelimeis.Konmak eylemi veya biçimi.
  26. kulekelimeis.Ar.Değişik amaçlarla yapılmış, kara veya daire planlı çok yüksek kütlesel bağımsız yapı veya yapı bölümlerine verilen ad.
  27. kuvvetkelimeis.Ar.Bedensel güç; takat.
  28. martalozkelimeis.Yun.Eskiden Türk garnizonlarında hizmet eden garsonlara verilen isim.
  29. maykelimeis.Atış için seçilen hedef; boy hedefi.
  30. muylukelimeis.Ar.Başka bir parça için dönme ekseni görevini yapan silindirik parça.
  31. omuzlukkelimeis.Omuza konulan herhangi bir şey.
  32. öncükelimeis.Önden giderek haber ulaştıran kimse.
  33. örtmekelimeis.Örtmek eylemi.
  34. örtükelimeis.Bir şeyi örtmeye yarayan şey; örtmekte kullanılan şey.
  35. pusatçıkelimeis.Orta oyununda şakşak veya tahta kılıç kullanan oyuncu.
  36. sarmakkelimef.eT.Bir şeyi bir şeyin çevresinde dolandırmak; etrafını çevirmek.
  37. şeritkelimeis.Ar.Hurma lifinden örülmüş ip.
  38. sığınakkelimeis.Yağmur, soğuk, güneş vb. doğal etkenlerden korunmak için sığınılan yer; melce.
  39. sınıfkelimeis.Ar.Belirli bir özelliği taşıyan ya da paylaşan birimlerin oluşturduğu bütün.
  40. siperkelimeis.Far.Arkasına, altına veya içine girilerek saklanıp korunulacak yer.
  41. sızmakelimeis.Sızmak işi.
  42. takımkelimeis.Herhangi bir iş ya da işletmede belirli amaçla kullanılan, bir faaliyette gerekli olan nesnelerin, araçların, aygıtların tümü; ekipman.
  43. tapakelimeis.İt.Tahta, mantar, plastik, kauçuk gibi maddelerden yapılan ve dar ağızlı bir kabı kapatmaya yarayan nesne; tıpa; tıkaç.
  44. taramakkelimef.eT.Dağıtmak.
  45. tecavüzkelimeis.Ar.Aşma; bir şeyin ötesine geçme; sınırı aşma.
  46. topkelimeis.Çevgenle vurulan top; topaç.
  47. tutmakkelimef.Tutmak; elinde bulundurmak; eliyle kavramak; kavrayarak eline almak; almak.
  48. kelimeis.eT.Bir şeyin bitim noktası, son; baş; tepe; nihayet.
  49. üstkelimeis.eT.Gök yüzüne bakan yüz; üst yüzey. .
  50. vurmakkelimef.eT.Elini veya elinde tuttuğu bir şeyi bir yere, birine, bir şeye hızla indirmek.