çiy

kelimeis.

Köken

çag / çağ / çah / çak / çıg / çığ / çık / çıy / çig / çiğ / çik / çiy (yans.)

1
Tahta, taş, kum, cam, metal eşya ve kuru nesnelerin birbirine çarpmasını, vurmasını, sürtünmesini veya vurmayı, çarpmayı anlatan kök. çiy-ri-h, çiy-ir-de-mek
[Zülfikar]