çen

kelimeis.

Köken

çan / çang / çank / çen / çın / çıng / çınk / çin / çing (yans.)

1
Çınlamayı andırır konuşma, bağrışma, ötüşme ve gevezelik etmeyi anlatan kök. çen çen, çen çen etmek
[Zülfikar]