çan

kelimeis.

Köken

çan / çang / çank / çeng / çın / çıng / çıñ / çınk / çi / çin / çing / çiñ / çink / çun / çung (yans.)

1
Cam ya da madenî eşyanın çınlama biçiminde çıkardığı sesi anlatan kök. çan-la-mak, çan-ıl-tı
[Zülfikar]