çıg

kelimeis.

Köken

ça / çag / çağ / çak / çı / çıg / çığ / çog (yans.)

1
Haykırma, bağırma, çağırma ve bu biçimde konuşma, gevezelik etme, ötme ve ötüşmeyi anlatan kök. çıg-u, çıg-rış-dır-mak.
[Zülfikar]