çığ

kelimeis.

ça / çag / çağ / çak / çı / çıg / çığ / çog (yans.)

  1. 1

    Haykırma, bağırma, çağırma ve bu biçimde konuşma, gevezelik etme, ötme ve ötüşmeyi anlatan kök. çığ-ıl-tı, çığ-ıl-t-ma, çığ-ğır-daş-ma, çığ-ır-mak, çığ-ır-t-kan, çığ-ır-gan, çığ-ır-ış, çığ-ır-t-maç, çığ-rın-mak.

    [Zülfikar]

  2. 2

    {ağız}Çığlık; haykırış.

    [DS]