kığ

kelimeis.

Köken

kağ / kah / kak / kıg / kığ / kıh / kık / kik (yans.)

1
Kurutulmuş meyve vb. şeylerin birbirine sürtünmesini, çarpmasını anlatan kök. kığ-ış kığış, kığ-ış-ta-mak, kığ-ış-tı
[Zülfikar]