mahkûm

kelimesf.(mahkû:m)

Ar.ḥükm > maḥkūm

محكوم

  1. 1

    Yargılama sonucu hüküm giymiş olan; hükümlü.

  2. 2

    mecaz.Bir şeye mecbur olan; zorunda olan; bir şeyi yapması kaçınılmaz olan.

  3. 3

    Kötü bir sonuca sürüklenmesi kaçınılmaz olan.

  4. 4

    is.Mahkemece hüküm giymiş kimse; hükümlü.