hâkim

kelimesf.(ha:kim)

Ar.ḥükm > ḥākim

حاكم

  1. 1

    Egemenliği altında bulunduran; buyruğunu geçiren; sözünü dinleten; egemen; hükmeden.

  2. 2

    Diğerlerine göre baskın çıkan; başta olan; başta gelen.

  3. 3

    Denetimi altında tutan; yöneten; idare eden.

  4. 4

    Bir yeri tam olarak gören; yüksekte olan.

  5. 5

    İradesiyle duygu, davranış ve isteklerini denetleyebilen.

  6. 6

    biy.Kendine benzer canlılar arasında güç bakımından üstün gelen; baskın çıkan; başat; dominant.

  7. 7

    huk.is.Millet adına yargı yetkisini kullanarak uyuşmazlıkları karara bağlayan, bağımsız kamu görevlisi; yargıç.