muhakeme

kelimeis.(muha:keme)

Ar.ḥükm > muḥākeme

محاكمه

  1. 1

    Bir sonuca ulaşmak amacıyla mantıksal ilke ve bağlara göre düşünme; bir konuyu zihinde iyice düşünüp inceleyerek karar verme; akıl yürütme; usa vurma.

  2. 2

    huk.Karşılıklı iki tarafı dinleyerek bir hüküm verme; yargılama.

  3. 3

    mecaz.Bir durumdan kurtulmak, bir sorunu çözmek için çıkar yol aramak.

  4. 4

    fel.Yargıları, art arda birbirine bağlayıp sonuç çıkarmayı sağlayan düşünce işlemi.