cık

kelimeis.

cağ / cah /cak / cığ / cık / cırk / ciğ / ciy (yans.)

  1. 1

    Çakıl, kum, küçük metal eşya, kurumuş ot, ağaç vb. nesnelerin çarpması, sürtünmesi veya vurması hâlinde çıkan sesleri anlatan kök. cık cık, cık cık etmek, cık+cık-a, cık-ı takmak, cık-gır, cık-kır.

    [Zülfikar]