bıdırdamak

kelimef.

{ağız}gçsz.[-r] [-d(ı)-yor]#13761

Köken

bıd (yans.) > bıd-ır-da-mak

1
Kendi kendine konuşmak; mırıldanmak; homurdanmak.
2
Çok yersiz konuşmak; söylenmek.
3
(İki kişi için) aralarında hafif sesle konuşmak.
4
(Küçük çocuk için) anlaşılmaz fakat neşeli sesler çıkarmak; konuşmaya çalışmak.
[DS]