uyum

kelimeis.

uy-mak > uy-um

  1. 1

    Bir bütünün ögeleri ya da birbiri ile ilgisi bulanan ve aynı amacı güden bireyler arasında var olan uygunluk; birbirini tutarlık ilişkisi; ahenk, (1935).

  2. 2

    Duygu, düşünce ve istekleri birbirine uygun düşen kişiler ve toplum bireyleri ya da grupları arasındaki ilişkinin özelliği; geçim; anlaşma.

  3. 3

    İki ve daha çok şey arasındaki tutarlılık ve uygunluk ilişkisi.

  4. 4

    biy.Göz merceğinin, bir cismin görüntüsünü ağ tabaka üzerine düşürebilmesi için dışbükeylik özelliğini artırıp eksilmesi; mutabakat.

  5. 5

    biy.Kademeli farklılaşma gösteren çevre şartlarına uyabilmek için canlıların gösterdiği değişiklik.

  6. 6

    biy.Organizmanın çevresine uyumu ile gelişen evrim süreci.

  7. 7

    dbl.Bir sözcükteki ünlülerin kalınlık-incelik, düzlük-yuvarlaklık-darlık-genişlik, ünsüzlerin sertlik-yumuşaklık bakımından birbirine uygunluk göstermesi olayı.

  8. 8

    psikol.Bireyin içinde yaşadığı ortam koşullarına göre kendini aylayabilme durumu.