kurucu

kelimeis.

kur-mak > kur-ucu

  1. 1

    Bir kurumun, bir işin kurulmasına önderlik eden kimse; kuran kişi; banî; müessis.

  2. 2

    dbl.Bir dilsel birimi oluşturan alt birimlerden her biri. (sevgi sözünün kurucuları “sev-” ve “-gi”dir. Okula gittim. cümlesinin kurucuları “ben”, “okul” ve “git-“ sözcükleridir; “-ti-m” çekim ögesidir.)

  3. 3

    Kuran; hazırlayan.

  4. 4

    Bir şeyin yapısını oluşturan; birleşiminde bulunan.