mucip

kelimesf.(mu:cip)-bi

Ar.vücūb > icāb > mūcib

موجب

  1. 1

    Gerektiren; gerektirici.

  2. 2

    is.Neden; sebep; vesile.

  3. 3

    huk.Devlet örgütünde karar verme yetkisine sahip bir makama sunulan konu, işlem vb. uygulamanın o makam tarafından uygun bulunması, onay görmesi.

  4. 4

    huk.İcapta bulunan kimse.