ÖtükenTürkçe Sözlük

karabaş

kelimeis.
#85619

Köken

eT.karā (avam) + baş (kişi)

Anlamlar

  1. 1

    {eT}Gerdek gecesi gelinle beraber gönderilen hizmetçi; sağdıç kadın.

    [DLT]

  2. 2

    {eT}Kul; köle; karavaş; cariye. [Yüknekî]

    [EUTS]

  3. 3

    Eskiden cariyelere verilen isim.

  4. 4

    Evlenmesi mümkün olmayan Hristiyan din adamı; rahip; keşiş.

  5. 5

    {ağız}Papazlıkla başpapazlık arasında bir rütbe.

    [DS]

  6. 6

    Hiç evlenmemiş veya evlenmeyi düşünmeyen erkek; müzmin bekâr.