ıngıldamak

kelimef.

{ağız}gçsz.[-r] [-d(ı)-yor]#66729

Köken

ıng (yans.) > ıng-ıl-da-mak / ıŋgıl-da-mak

1
(Diş, ağaç vb. köklü şeylerle bir yere çakılmış bulunan sabit parçalar için) kökünden, bağından sallanmak; oynamak; gevşemek.
2
mecaz.(Yalan için) meydana çıkmasından korkarak telaşa kapılmak; gocunmak.
3
Huysuzlanmak.
4
Üstüne alınıp telaşa düşmek; gocunmak.
[DS]