boşamak

kelimef.

eT.boş-ū-mak (bırakıvermek, salıvermek) / boş-a-mak

  1. 1

    {eT}Bırakmak; terk etmek; ayrılmak.

    [KB]

  2. 2

    {eT}Kurtarmak.

    [Gabain]

  3. 3

    (Koca için) eski hukuka göre eşi ile arasındaki nikâh bağını kaldırmak.

  4. 4

    (Yargıç vb. için) kanunlara göre karı ile koca arasındaki evlilik bağının sonlandırılmasına karar vermek.

  5. 5

    argo.Vazgeçmek; değer vermemek.

  6. 6

    {ağız}Yapıp bitirmek.

    [DS]