bügenmek

kelimef.

{OsT}{eAT}edil.[-ür]#17985

Köken

Moğ.büg (tıkaç) > büg-e-n-mek

بكنمك بوكانمك بوگنمك بوكنمك

1
(Akarsu ya da akan bir topluluk, sürü vb. için) önü engelle tıkanarak yığılmak; birikmek.