sıçramak

kelimef.

eT.saç-rā-mak > sıçra-mak

  1. 1

    (İnsan, hayvan için) ayakların ani ve hızlı itme hareketiyle yer veya bulunduğu zemin ile ilişiğini keserek yukarı veya ileriye doğru yükselmek.

  2. 2

    (İnsan için) ani ve şiddetli bir heyecan veya uyarı, yoğun bir duygu veya şiddetli bir ses yüzünden bulunduğu yerde sarsılmak; irkilmek.

  3. 3

    Yerinden koparak veya bir engele çarparak parçalar hâlinde savrulmak.

  4. 4

    Arada bir boşluk bırakarak veya bir engeli aşarak geçmek.

  5. 5

    Bulunduğu yerden veya şeyden başka bir yere veya şeye geçmek; orayı da etkisi altına almak; yayılmak.

  6. 6

    Bir şeyden onunla ilgisi olmayan başka bir işe geçmek.

  7. 7

    Yükselmek, terfi etmek.

  8. 8

    Havaya fırlayıp düşmesine neden olan bir hareketle savrulmak.

  9. 9

    (Sıvı için) fışkırarak değdiği yerde leke bırakacak şekilde etrafa dağılmak.