yaban

kelimeis.(OsT. ya:ba:n)

eT.yaǻa (kuytu) > yaba-n

يابان

  1. 1

    İnsan eli değmemiş, kimsenin yaşamadığı ıssız yer.

  2. 2

    {OsT}{ağız}{eAT}{eT}Issız ve şehirden uzak yer; ıssız kır; ıssız ova; çöl; bayır; sahra; tarla; kır.

    [Bahşayiş][DS][Mühennâ]

  3. 3

    {OsT}{ağız}{eT}Dışarı; başka memleket; uzak yer; memleket dışı.

    [Bahşayiş][DS]

  4. 4

    {ağız}Evine bağlı olmayan adam.

    [DS]

  5. 5

    {OsT}{ağız}Yabancı.

    [DS]

  6. 6

    {eT}sf.Ev veya şehir hayatından uzak olan; vahşi; yabani.

    [Bahşayiş]

  7. 7

    {eAT}Bir yerin, bölgenin halkından olmayan; oraya dışarıdan gelen; yabancı; el.

  8. 8

    (Tamlayan olarak kullanıldığında) insanlar tarafından ekilip yetiştirilmeyen, doğada kendi hâline yetişen veya yaşayan ürün cinsi; yabani.

  9. 9

    {OsT}(Yer için) insan eli değmemiş, değiştirilmemiş; yabani; vahşi.

  10. 10

    {ağız}(Kişi için) kaba.

    [DS]