utanmak

kelimef.

eT.uv-ut (edep; hayâ) > uv-ut-an-mak > utan-mak

  1. 1

    {eT}Onur kırıcı bir durum nedeniyle ezici bir küçüklük, bir alçalma duygusu içinde bulunmak; utanç duymak; hicap etmek; mahcup olmak.

    [DLT][Mühennâ]

  2. 2

    {eT}Onuru kırılmak, ayıplanmak, gülünç olmak korkusu içinde bulunmak; sıkılmak.

    [DLT][Mühennâ]

  3. 3

    Herhangi bir sebeple bir kimseye karşı utanç duygusu içinde bulunmak.

  4. 4

    Kendisini yakından ilgilendiren bir kimsenin davranış ya da yaşam biçiminden utanacak biçimde rahatsız olmak.

  5. 5

    Çekingen davranmak; çekinmek.