kargın

kelimeis.

eT.kar-mak (toplamak) > kar-gın

  1. 1

    Eriyen buz parçaları ile suların meydana getirdiği akarsu; ilkbahar selleri.

    [DS]

  2. 2

    Karla karışık yağan yağmur.

    [DS]

  3. 3

    Suların birikerek taşmış, kabarmış hâli.

    [DS]

  4. 4

    Taşmış suların toprak üzerinde donmuş hâli.

    [DS]

  5. 5

    Bentte birikip taşan su.

    [DS]

  6. 6

    Çağlayan; coşkun su.

    [DS][EG]

  7. 7

    Kaynak.

    [DS]

  8. 8

    Ark; su birikintisi.

    [DS]

  9. 9

    Bataklık.

    [DS]

  10. 10

    Fırında çok kurutulmuş tahıl.

    [DS]

  11. 11

    Yağmurdan yere yatmış ekin.

    [DS]

  12. 12

    Suyun yükselmesi; gel; met.

  13. 13

    Su çevrintisi; girdap.

  14. 14

    Sulanmaktan dolayı çamur hâline gelmiş tarla.

  15. 15

    Üstü kuru gibi göründüğü hâlde altı batak olan yer.

  16. 16

    Dereler çekildikten sonra kalan toprak.

  17. 17

    Akıntısı olmayan suyun akış biçimi.

  18. 18

    Tomrukları kereste hâline getirmek, ya da tahtaların kabasını almakta kullanılan bir tür rende.