münavebe

kelimeis.(müna:vebe)

Ar.nevbet > münāvebe

مناوبه

  1. 1

    İki ve daha çok şeyin sıra ile değiştirilmesi veya kendiliğinden bu değişimi sağlaması durumu; nöbetleşme; nöbetleşerek iş yapma; sıra ile değişerek çalışma; keşikleme; almaş.

  2. 2

    tar. Ekim nöbeti.