mucibe

kelimesf.(mu:cibe)

Ar.icāb > mūcibe

موجبه

  1. 1

    Gereken; gerektiren; lazım gelen.

  2. 2

    is.Neden; sebep; vesile.

  3. 3

    Öbür dünyada ceza veya ödülü gerektiren şey.

  4. 4

    mant. Olumlu.