denge

kelimeis.

eT.teŋ (denk; eşit; benzer; terazi; ağırlık; ölçü) > deng > deng-e

  1. 1

    Karşıt yönde birbirine etki eden iki zıt kuvvetin veya iki ağırlığın birbirine eşit olmasıyla ortaya çıkan kararlı durum.

  2. 2

    İnsan bedeninin başı yukarıda olarak veya küçük dayanma yüzeylerine basmak suretiyle sarsılmadan, yıkılmadan durması hâli.

  3. 3

    fiz Bir cismin dikey vaziyette, devrilmeden, kararlı olarak durması; muvazene, (1935).

  4. 4

    fiz.Hareketin devamlılığını sağlayan kuvvetler bağdaşması.

  5. 5

    biy.Organizmanın normal işlemesi için organlar arasındaki uyum.

  6. 6

    Farklı ve zıt varlıklar arasındaki durma, uyum ve bağdaşıklık yaratan oran; uygun orantı.

  7. 7

    siy.Yasama, yürütme ve yargı organları arasındaki birbirini kontrol edecek biçimdeki yetki, sorumluluk ve denetim dağılımı.

  8. 8

    Baskıyı ortadan kaldırarak huzuru sağlayan siyasi güçler dengesi.

  9. 9

    İstekler ile yetilerin ölçülü bir şekilde bağdaşmasından ortaya çıkan iç huzuru.

  10. 10

    Yapı, heykel, resim gibi sanat ürünlerinin boş ve dolu alanlarının hoş bir görünüm yaratacak biçimde istifi.

  11. 11

    Bir patlayıcının içten bozunmaya karşı gösterdiği direnç.