ilk

kelimesf.

eT.il (ön) > il-k

  1. 1

    Zaman, sıra, yer ve önem bakımından benzerlerinden önce gelen.

  2. 2

    Herhangi bir şeyin, eylemin, gelişmenin, bir dizinin başında yer alan; başlangıçta bulunan.

  3. 3

    Sonrakilere temel olan; asıllık eden.

  4. 4

    is.Herhangi bir şeyin en önce geleni; başlangıçta bulunanı.

  5. 5

    fel.Her şeyin bağlı olduğu, ancak kendisi hiçbir şeye bağlı olmayan.

  6. 6

    {eAT}{eT}zf.Her şeyin öncesi; birinci olarak; önce; başlangıç; ilkin.

    [DLT][ETY][EUTS][Gabain][Tekin]

  7. 7

    zf.En başta bulunarak; en önce, birinci olarak.