emre

kelimesf.

eT.amrā-mak (sevmek) > amrak / yımrak / amrag (sevgili) > emrak > emre

امره

  1. 1

    Âşık; müptela; aşırı seven; vurgun; tutkun; imre

  2. 2

    tasvf.Hak âşıkları anlamında tasavvuf büyüklerine verilen unvan.