biçimcilik

kelimeis.-ği

biçim-ci-lik

  1. 1

    Dış görünüşe, biçime önem verme ve sıkı sıkıya bağlılık.

  2. 2

    fel.İşin özüne ve taşıdığı değere önem vermeden, yalnızca biçimini ve görünüşünü ön plana alan; tabiatın kavranabilirliğini düşüncenin biçimleri veya kanunları ile açıklamaya çalışan görüş.

  3. 3

    ahlak. İradenin eylem ilkesini öz bakımından değil de biçim olarak ele alan ahlak anlayışı.

  4. 4

    ed.Edebiyat eserini toplumsal, felsefî ve psikolojik yapılara ulaşmak için değil de sadece edebiyat kurallarına bağlılığı yönünden değerlendiren, 1916 ile 1930 yılları arasında Moskova, Leningrat ve Prag’da egemen olan ve daha sonra dilbilimde yapısalcıl

  5. 5

    gzl. sntl. Gerçeği somut olarak dile getirmek yerine soyutlamayı tercih etme eğilimi.