şıngırdamak

kelimef.(ı)

gçsz.[-r]#122801

Köken

çıng / şıng (yans.) > şıng-ır-da-mak

1
(Para, boncuk, bilye, küçük cam eşya vb. için) birbirine çarparak ya da düşerken çınlamalı bir ses çıkarmak.