çan

kelimeis.

çang (yans.) > çañ / Çin. çêng

  1. 1

    Çınlayan bir metalden ters çevrilmiş bardak şeklinde, içte bulunan bir dil ya da dıştan bir çekiçle vurularak ses çıkaran araç; kampana.

  2. 2

    Bazı sütun başlıklarında başlık tablasında tepe bileziğine kadar olan kısmın genel biçimi.

  3. 3

    {ağız}Değirmende tahılın bittiğini haber veren bir ipe asılı taşa değen maden parçaları.

    [DS]

  4. 4

    {ağız}İçi oyularak kurutulmuş patlıcan.

    [DS]

  5. 5

    {ağız}Kağnıda yanlara konulan ağaç.

    [DS]

  6. 6

    {ağız}Haç.

    [DS]