yüksek

kelimesf.

yük-sē-mek (yükselmek) > yük-se-k

يوكسك

  1. 1

    {eT}Benzerlerine göre taban sayılan altı ile üstü arasındaki dikey yöndeki uzaklık çok olan; uzamış.

    [Bahşayiş][DLT][EUTS][Gabain][Mühennâ][İKPÖy.]

  2. 2

    Belirli bir yere göre daha yukarı konumda bulunan; yukarıda kurulmuş olan.

  3. 3

    Gücü, etkisi, şiddeti fazla olan; güçlü, etkili, şiddetli.

  4. 4

    Miktarca fazla olan.

  5. 5

    mecaz.Rütbe, derece veya makam bakımından üstün olan.

  6. 6

    (Fiyat vb. için) normal değerlerin üstünde olan; çok.

  7. 7

    mecaz.Ruh ve karakter bakımından güçlü, normal değerler ölçüsünün üzerinde olan; erdemli; faziletli.

  8. 8

    mecaz.Toplum içinde para, ün vb. bakımından üstünlüğü olan.

  9. 9

    is.Yukarıda bulunan; üst tarafta olan yer.

  10. 10

    zf.Büyük para ile.