an

kelimezm.

ol (o) > an

  1. 1

    O; üçüncü teklik kişi ve işaret zamirinin yalın hâl dışında iken aldığı biçim. ana (ona), anca (o kadar) ancılayın (onun gibi; öyle) anda (onda; orada) andan (ondan, oradan) anı (onu), anın (onun), anlar (onlar).

    [EUTS]