aba

kelimeis.(aba:)-a’i

Ar.k$abā / ‘abā (üstlük)

عباء

  1. 1

    Yünden dövülerek yapılan cüppe, hırka, potur, çakşır, kalçın ve terlik yapımında kullanılan kaba ve kalın kumaş; çuha; kepenek; barak; çul; keçe; şayak.

  2. 2

    Bu kumaştan yapılmış, yakasız uzun ve bol üst elbisesi.

  3. 3

    Bu tür kumaştan yapılmış önü açık, bol derviş hırkası.

  4. 4

    sf.Bu kumaştan yapılmış olan (elbise ve eşya) «Başta abanî sarık, tende hilâlî gömlek; / Belde lâhur şalı, üstünde o som sırma yelek.» Mehmet Âkif Ersoy

  5. 5

    mec. Yoksulluk sembolü. «Aba da bir kebe de bir giyene / Güzel de bir çirkin de bir sevene.» Atasözü.