bütünler

kelimesf.

bütün-le-mek > bütün-le-r

  1. 1

    Eksiği bulunan bir şeyi, kendisini katmak suretiyle bütüne tamamlayan; bütünleyen; bütünleyici.

  2. 2

    Bir bütün elde etmek için eklenen; mütemmim.