tabiat

kelimeis.(tabi:at)

Ar.ṭabʿ > ṭabīʿat

طبيعت

  1. 1

    İnsan emeğinin ürünü olmayan fakat çevremizde, dünyamızda ve evrende var olan, kendine özgü yasalar çerçevesinde varlığını sürdüren, yenilenen canlı ve cansız her şey; evren; varlıkların tümü; doğa.

  2. 2

    Var olanların ve varlığın kökeninde bulunduğu düşünülen güçlerin bütünü; doğa.

  3. 3

    {eT}İnsan da dahil, canlıları kendine özgü kılan özellik ve niteliklerin tümü; doğa; yaradılış; yapı; huy; karakter.

    [Bahşayiş]

  4. 4

    Bir varlığın yetkinlik ve temel niteliklerinin tümü.

  5. 5

    (Kent yaşamına karşıt olarak) insan tarafından henüz değişikliğe uğratılmamış kır, dağ, deniz vb. fizikî dünya; doğa.

  6. 6

    Doğal özellik.

  7. 7

    Bir kimsenin temel kişiliğini oluşturan davranış, eğilim vb. özelliklerin tümü; karakter; huy; yaradılış.

  8. 8

    Güzeli çirkinden ayırt edebilme yetisi; beğeni; zevk.

  9. 9

    Cinsel yaşam; cinsel çekim; cinsel içgüdü.

  10. 10

    Bir kimsenin büyük aptesini yapabilme kolaylığı veya güçlüğü.

  11. 11

    Bir şeyin gerektirdiği iç zorunluluk.