tabiat
kelimeis.(tabi:at)Köken
Ar.ṭabʿ > ṭabīʿat
طبيعت
Anlamlar
- 1
İnsan emeğinin ürünü olmayan fakat çevremizde, dünyamızda ve evrende var olan, kendine özgü yasalar çerçevesinde varlığını sürdüren, yenilenen canlı ve cansız her şey; evren; varlıkların tümü; doğa.
- 2
Var olanların ve varlığın kökeninde bulunduğu düşünülen güçlerin bütünü; doğa.
- 3
{eT}İnsan da dahil, canlıları kendine özgü kılan özellik ve niteliklerin tümü; doğa; yaradılış; yapı; huy; karakter.
[Bahşayiş]
- 4
Bir varlığın yetkinlik ve temel niteliklerinin tümü.
- 5
(Kent yaşamına karşıt olarak) insan tarafından henüz değişikliğe uğratılmamış kır, dağ, deniz vb. fizikî dünya; doğa.
- 6
Doğal özellik.
- 7
Bir kimsenin temel kişiliğini oluşturan davranış, eğilim vb. özelliklerin tümü; karakter; huy; yaradılış.
- 8
Güzeli çirkinden ayırt edebilme yetisi; beğeni; zevk.
- 9
Cinsel yaşam; cinsel çekim; cinsel içgüdü.
- 10
Bir kimsenin büyük aptesini yapabilme kolaylığı veya güçlüğü.
- 11
Bir şeyin gerektirdiği iç zorunluluk.