kıran

kelimeis.

eT.kīr > kır-aŋ (kenar)

قيران

  1. 1

    Dış çevre; kıyı; kenar; uç.

  2. 2

    Yakın yerler; yakın çevre.

  3. 3

    Bir köy, tarla veya bahçenin üst sınırından sonra yükselen yamaç; tepenin bu tarafa bakan yamacı.

  4. 4

    Ufuk.

  5. 5

    Dağın çizgi gibi görünen ağaçsız sırtı veya yamaçları; bayır.

  6. 6

    İki tarla arasındaki sınır.

  7. 7

    Birbirine paralel uzanan iki ırmak arasında kalmış dağ sırası.

  8. 8

    Dağ tepesindeki ağaçsız, çıplak düzlük.

  9. 9

    Dağ üzerinden geçen yol.

  10. 10

    Dağ eteği.

  11. 11

    Kıraç arazi.

  12. 12

    Sazlık.

  13. 13

    Büyük kaya.

    [DS]

  14. 14

    {eAT}Pirinç tarlalarında ayrılan tarhlardan her biri.