aksamak

kelimef.

gçsz.[-r]#2697

Köken

eT.aḫsa-mak / aksa-mak

1
Yürürken hafifçe sekmek; topallamak .
[Mühennâ]
2
mec. (İş akışı için) duraklamak ve gecikmek; arızalanmak; battal olmak; bozulmak; teklemek.