münib

kelimesf.(müni:b)

Ar.inābe > münīb / münībe

منيب منيبه

  1. 1

    Tövbe ederek hak yoluna giren; tövbekâr.

  2. 2

    isl. Tövbe ederek günah işlemekten vaz geçen; hak yoluna dönen.

  3. 3

    (Yağmur için) bol ve bereketli.

  4. 4

    tasvf.Acemiliği sona erdiği için dervişliğe kabul edilen.

  5. 5

    Allah’tan başka her şeyden yüz çevirerek Allah’a yönelen.