yalnız

kelimesf.

yalıŋ2 > yalŋ-uz / yalŋus

  1. 1

    {eT}Tek.

    [Mühennâ]

  2. 2

    Yanında başkaları bulunmayan.

  3. 3

    Günlük yaşantısını paylaşacak eşi, dostu, kimsesi olmayan.

  4. 4

    Dışardan kendisine hiçbir yardım ve destek gelmeyen.

  5. 5

    (ya’lnız) zf. Başkaları olmadan; sadece.

  6. 6

    (ya’lnız) Kimsesiz olarak; belirtilenden başkası bulunmadan; sadece.

  7. 7

    (ya’lnız). Yardımsız; desteksiz.

  8. 8

    (ya’lnı:z) Tekliği, yoğunluğu belirtir; yalnızca; salt; bir tek; başka bir amaç gütmeksizin.

  9. 9

    bağ.Bir cümleyi karşıtlık ya da kısıtlama ve sınırlama ilişkisiyle bir önceki cümleye bağlar; şu kadar ki; fakat; ama.

  10. 10

    psikol.is.Toplumsal ilişkilerden uzak kalmış ya da bırakılmış kişi.