burun

kelimeis.-rnu

eT.būr-mak (kokmak) > bur-un

  1. 1

    {eT}Solunum aygıtının en üst kısmını teşkil eden, üst dudakla alın arasında yer alan, yüzün en çıkıntılı kısmı, aynı zamanda koku alma organı.

    [EUTS][Gabain]

  2. 2

    {eT}(Hayvan için) hortum.

    [EUTS][Gabain]

  3. 3

    {eT}Öne doğru çıkıntı yapan yer.

    [DLT]

  4. 4

    Bazı şeylerin sivri ve ön tarafı.

  5. 5

    Karaların denize doğru olan uzantıları.

  6. 6

    Dağların veya tepelerin ovalara ya da düzlüklere doğru alçalan çıkıntılı uzantıları.

  7. 7

    mecaz.Kibir; büyüklenme.

  8. 8

    {ağız}Çakı ve benzeri.

    [DS]

  9. 9

    {ağız}Pekmez yapmak için kaynatılan şıranın ilk suyu.

    [DS]

  10. 10

    {ağız}Duttan kaynatılarak elde edilen ilk şıra.

    [DS]

  11. 11

    {ağız}Samandan ayrılmış buğday yığını.

    [DS]

  12. 12

    {ağız}Yün taranırken tarak dişinden ilk alınan yün.

    [DS]

  13. 13

    {eT}Zodyak takım yıldızlarından her biri; burç.

    [KB]