başadmak

kelimef.

baş (baş, doruk) > baş-ad-mak

  1. 1

    Başa geçirmek; riyasete geçirmek.

    [ETY]

  2. 2

    Başında olmak; liderlik etmek; kumanda etmek; baş olmak; önder olmak.

    [ETY][Tekin]

  3. 3

    Yedmek; çekip götürmek.

    [ETY]