çakal

kelimeis.

Sansk.şrigāla > Far. şaġāl

شغال

  1. 1

    zool.Köpekgillerden tilki büyüklüğünde ve tilki gibi uzun ve bol tüylü kuyruğu olan, geceleri sürü hâlinde dolaşarak avlanan, sürüden sürüye karşılıklı kevkirmek suretiyle çok gürültü çıkaran etçil bir yaban hayvanı; dağ iti, (Canis aureus).

  2. 2

    argo.Kurnaz, yalancı, düzenbaz, aşağılık kimse.

  3. 3

    sf.(Kişi için) görgüsüz.

  4. 4

    {ağız}(Kişi için) titiz; huysuz.

    [DS]

  5. 5

    (Kişi için) serseri; ipsiz.

  6. 6

    {ağız}(Hayvan için) alnında beyaz tüyler bulunan.

    [DS]

  7. 7

    {ağız}(Kişi için) iş bilmeyen; acemi; toy.

    [DS]

  8. 8

    {ağız}(Köpek için) havlayan ancak ısırmayan.

    [DS]

  9. 9

    {ağız}(Kişi için) mavi gözlü ve sarışın.

    [DS]

  10. 10

    (Kişi için) sinsi.