kuy

kelimeis.

eT.ḳoy > kuy

  1. 1

    Tenha yer; kuytu yer; dip; koy. .

    [DLT]

  2. 2

    Irmak kıyısındaki düzlük; kıyı; dere.

    [DLT][ETY]

  3. 3

    {ağız}Suyun akarak ağaçlar altında açtığı oyuklar.

    [DS]