tebriye

kelimeis.

Ar.berāʾet > tebriye

تبريه

  1. 1

    Suçsuzluğunu kanıtlama; temize çıkarma; aklama.

  2. 2

    Birini borçtan kurtarma.

  3. 3

    isl. huk. Bir kimsenin işlediği bir eylemin suç niteliğinde olmaması, üzerine atılan suçu işlediğine dair delil bulunmaması ya da suç işlemediğinin anlaşılması gibi durumlarda o kişinin suçtan sorumlu tutulmaması durumu; beraat etmesi.