ek

kelimeis.

eT.eŋ (mafsal, boğum) > eng / enk > ek

  1. 1

    Bir nesnenin eksiğini gidermek için bitiştirilen parça; ilave.

  2. 2

    Bir şeyin biçim ve hacminde büyültme yapmak için bağlanan veya katılan nesne.

  3. 3

    Bir kitap veya başka yayındaki bilgileri tamamlamak veya desteklemek için konulan bölüm veya sayfalar.

  4. 4

    Sonradan katılan, bağlanan ya da yapıştırılan parçanın belli olan bağlantı yeri; eklenti yeri; ek yeri.

  5. 5

    İki borunun birbirine birleştiği yer.

  6. 6

    dbl.Kelime türetmek veya kelimenin görevini belirlemek için kullanılan şekil verici ses veya sesler.

  7. 7

    {ağız}Eklem; ek yeri.

  8. 8

    sf.Eklenmiş; katılmış.