irtifa

kelimeis.(irtifa:)-a’ı

Ar.ref ʿ > irtifāʿ

ارتفاع

  1. 1

    Yükselti; yükseklik.

  2. 2

    Bir yerin deniz yüzeyinden olan yükseklik derecesi; yükselti.

  3. 3

    Yükseklik kazanma; yükselme.

  4. 4

    Yüksek bir mevkie gelme; ilerleme; terfi etme.

  5. 5

    Ortadan kaybolma; kalkma.

  6. 6

    gök b.Bir yıldızın bulunduğu nokta ile ufuk arasındaki uzaklık.