ÖtükenTürkçe Sözlük

öng

kelimesf.(öŋ)
{OsT}{eAT}{eT}

Köken

ön-mek (ilerlemek; çıkmak) > ön-g (-g, sıfat yapan ek) > öŋ

اوك

Anlamlar

  1. 1

    {eAT}Ön; önde; önce; mukaddem; evvel.

    [KB][İKPÖy.]

  2. 2

    {eAT}İleri; üstün; makbul.

    [ETY]

  3. 3

    Öndeki.

    [İKPÖy.]

  4. 4

    Dıştaki.

  5. 5

    (Zaman için) önceki.

    [İKPÖy.]

  6. 6

    (Yer için) güneşli.

    [ETY]

  7. 7

    is.Doğu; şark.

    [ETY][EUTS][İKPÖy.]

  8. 8

    Ön; ön taraf; yüz; çehre; cehpe.

    [DLT][ETY][EUTS]

  9. 9

    Dış.